De leukste geschenken en de mooiste complimenten worden zomaar gegeven.
Zomaar even dit: veel mannen in onze maatschappij zijn fantastisch. Ze krijgen het vaak hard te verduren en ontvangen zelden of nooit positieve aandacht. Bij deze, een kort tekstje.
Ben ik dan geen feministe? Wel, juist daarom. Omdat ik weet dat het een verschil maakt indien de idee van gelijkheid tussen man en vrouw de harten en geesten overwint. Omdat ik merk dat een opvoeding waarbij gelijkheid centraal staat wel degelijk een gunstig effect heeft. Omdat ik zie dat veel mannen wel hun best doen om attent, vriendelijk, respectvol en open te zijn. Omdat een heel aantal mannen bereid zijn open in gesprek te gaan en hun gedrag willen bijsturen, als blijkt dat ze over de schreef gaan.
Heb ik dan nooit onaangename, zelfs akelige ervaringen? Natuurlijk wel. Geen enkele vrouw blijft hiervan gespaard. Maar laat het me nu net overkomen bij mannen die niet geloven in gelijkheid, die juist geen opvoeding in gelijkheid hebben gekend. Die het zelfs als een natuurlijk of goddelijk voorrecht beschouwen gelijkheid naast zich neer te leggen… om dan verongelijkt rond te lopen en problemen voor anderen te veroorzaken.
Wil ik geweld tegen vrouwen dan minimaliseren? Integendeel. Dagelijks huiver ik van gruwelijke verhalen in de media, en ik weet dat de meeste gevallen onderbelicht blijven. Maar ik schrijf dit stukje juist om het onderscheid scherp te stellen.
Dus even aan die mannen – ze zullen zichzelf wel herkennen – de kleine attentie sturen die hen toekomt: you’re just great!
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees de gewijzigde regels – mod
Nou, nou, ik zie mijn grootmoeder graag hoor.
Aan die vrouwen….
Met enige interese de blog van Mevr. Beeckman gelezen. Zij weet waarschijnlijk ook dat meta-anamytisch onderzoek (Cf Fiebert) aantoont dat het eenzijdig beeld van ‘geweld van mannen tegen vrouwen’ moet bijgestuurd worden. Onderzoek in Oregon (2007) wijst uit dat 40 % van de slachtoffers mannen zijn (waarbij de dader echtgenote of vriendin is).
Ander onderzoek toont aan dat ongeveer 300.000 à 400.000 mannen per jaar slachtoffer zijn van geweld (fysiek of psychisch) door vrouwen (meestal de partner).
Laten we hopen dat de eenzijdige bril waardoor sommige feministen blijven kijken in 2012 wat bijgekleurd wordt.
Dus, aan al die vrouwen die zich herkennen in de onderzoeken (interessant is bijvoorbeeld ook de publicatie ‘Ervaringen van vrouwen en mannen met psychologisch, fysiek en seksueel geweld’ uit 2010) : you’re just great !
Mooie foto op je weblog, Tinneke.
Goed bedoeld maar ook dit stukje komt niet uit boven het ouderwetse man-vrouw denken want implicet is verondersteld dat man en vrouwe elkaars gelijke niet zijn. De mannen zijn hier nog per definitie fout. Zolang feministes hun vooroordelen niet over boord geven kunnen ze bij gelegenheid mannen een bloemetje geven maar dat verandert niets aan de basisopstelling: mannen moeten iets aan vrouwen. Vrouwen worden in onze maatschappij nog niet altijd en overal gelijk behandeld. De vrouwen van de elite worden echter weinig of niet meer gediscrimineerd. Het is eigen aan de eiltes om dat niet te zien. Feministes hebben vandaag weinig of geen aandacht en zo goed als geen inzet voor waar het het meeste wringt: de vrouwelijke besnijdenis (> 7000 in België), geweld tegen vrouwen (voornamelijk migrantes). Elitevrouwen kunnen het zich vandaag veroorloven om aan hun carrière te denken en … af en toe eens neerbuigend te doen tegen de mannen.
Alle gekheid op een stokje: het geweld kan ook uit de vrouw komen of uit het kind of uit de fatsoenlijke machthebber …. veralgemenen is nooit echt interessant; er zullen mannen zijn die hun vrouw slaan maar ik heb ooit een lerares gekend die leerlingen psychologisch tergde (tot op het bot); ik heb zo ook een leerkracht gekend en ik heb mannelijke vrienden gekend en vrouwelijke vrienden en heb mannelijke idolen en vrouwelijke idolen; maar ik zou nooit durven veralgemenen: het geweld kan overal zitten; ik heb dus niet meteen de neiging de vrouw te beschouwen als een zwak geslacht -dat beschermd moet worden, ook al worden vrouwen in andere culturen rechten ontzegd; in onze cultuur is de vrouw vrij; er is dan ook geen nood zich feministisch op te stellen; men kan zich beter verdraagzaam en kritisch opstellen en geval per geval bekijken, zo vermijdt men te denken in slogans en kan er vooruitgang in de kwaliteit van het leven worden geboekt.
En toch vind ik de heisa gemaakt door Cd&V vrouwen over de politieke benoemingen tot het ambt van minister of staatssecretaris een beetje belachelijk. Vrouwen moeten net als mannen hun sporen hebben verdiend om belangrijke posten te bekleden. Of: het zijn exponenten van nepotisme. Hiervan krijgen we in de politiek al genoeg (meestal mannelijke) voorbeelden.
danku.
Wat een aangename tegenstelling met al die kerstkitsch en het huidige cynische doemdeken over ‘afval’-studenten, psychoten, idioten, losers en manipulatoren die enkel inzitten met hun eigen imago…
Tinneke, je bent een aanminnig meisje !
Een juweel.
DoemdeNken, bedoel ik.
Ik ben geen doemdeken die de dominante lakens uitdeelt.
Dank u!
Ik vind het mooi dat je eens aandacht heb voor die zachte mannen, die zonder veel lawaai vinden dat het leven leuk is als iedereen wat respekt heeft voor de anderen, wat ruimte gunt en liefst met een onopvallend gebaar het allemaal wat soepel laten lopen in onze maatschappij. Meestal gruwen ze van al dat macho gedrag van hun collega’s en ook van het bazig gedrag van vrouwen die zich absoluut willen bewijzen.
In reactie op enkele commentaren hier, die stellen dat het “probleem” soms ook vanuit de vrouw kan komen. Ik heb de indruk dat mensen in het algemeen (zowel mannen als vrouwen) soms het onderscheid tussen fysiek en psychologisch geweld te weinig maken. Wat mij betreft mag men beide categorieën echt ernstig nemen, maar ik neem fysiek geweld of aantoonbare en ernstige dreiging met fysiek geweld toch duizend maal ernstiger dan psychologisch geweld. Psychologisch geweld moet eventueel psychologisch behandeld worden, maar lichamelijk geweld of dreiging ermee (zeker indien het gepaard gaat met dwang) zijn mijns inziens criminele feiten, dat is wel degelijk een ander niveau.
Ik ken de onderzoeken niet, maar ik vermoed dat wat betreft de criminele feiten, en vooral wat betreft de ernst van de lichamelijke gevolgen, de meeste daders toch duidelijk mannen zijn. Ik denk dat men er ook voor moet opletten dat mannen zich dan niet te veel gaan goedpraten. Ja, vrouwen kunnen soms al eens vervelend kwaad doen, maar als men daar niet tegen kan, heeft men altijd de mogelijkheid er van te scheiden. Dat is wel niet ideaal, maar het is een uitweg die men op het directe moment van fysiek geweld niet heeft. In die zin heb ik er geen probleem mee als mannen al eens terechtgewezen zouden worden. Het stuk van de schrijfster zelf interpreteerde ik trouwens als positief.
Tinneke Beeckman kan precies alles: meer wetenschappelijke of filosofische teksten, meer journalistieke en ook meer gevoelige en persoonlijke schrijven. Knap!
Dit kort kerstbericht van T. Beeckman is een begin maar het zou meer mogen zijn; veel meer. De talloze mannen die nooit geweld plegen komen inderdaad zelden of nooit in beeld maar de talloze vrouwen die wel geweld plegen (psychische terreur plegen) zouden ook wel eens aangeklaagd moeten worden. Dat zal voor een andere keer zijn, laat het ons hopen.
Tinneke,
Ik spreek u aan met uw voornaam om dat u ons ziet. U bent iemand die de regenboog ontdekt heeft, die nuanceert en expliciet verwijst naar hen die het niet nodig vinden om in “the spotlight” te staan.
Niet alle mannen zijn bot, bruut, macho, strebers, vrij van enig empatisch meevoelen, niet alle mannen voelen zich pas waardevol als er “gepresteerd” wordt, en “presteren” kan je gerust in vele contexten begrijpen… er is ook, als we het daar nu toch over hebben, ergens ver verloren in een uithoek misschien ook nog het strelen?
Er zijn mannen die zich “onthouden”, niet onmiddellijk in actie schieten, niet onmiddellijk met allerlei “oplossingen” komen aandraven waar vrouwen niet om vragen wanneer ze zich meedelen aan hun partners/collega’s/vrienden. Er zijn mannen die, na een lange zoektocht waarden (h)erkennen om op een andere wijze met vrouwen in relatie te treden, met parters/collega’s/vriendinnen om te gaan en ‘t is leuk te zien dat u dat ook vaststelt en erkent….
“Wij”, “de mannen” zijn/waren dikwijls de gevangenen van onze eigen stereotype denkbeelden.. van wat ons voorgeleefd werd… wat we lazen in “de boekskens” toen we jong waren… het verlaten van deze diepe groeven is een lang proces….
enkel… we zijn niet “great”, we zijn op weg , met vallen en opstaan, wij verlaten onze oude patronen, durven ons kwetsbaar opstellen…. een continue proces van verandering….
“Emanciperen”: dat doet ge met twee, met meer… met veel.. door gedachten uit te wisselen… ervaringen te delen… door uit de “comfort zone” van de stereotypen te treden… door te beseffen dat we, op basis van partiële informatie, vanalles “invullen” vanuit ons eigen, dikwijls zeer beperkend, standpunt….
Er zijn mannen die proberen een beetje meer “te zijn” in plaats van blind met veel geweld vanalles “te doen”….
Want “zijn” is in het “nu” blijven, “gaan doen” is resultaat gericht en dus naar de toekomst georiënteerd.
Ik denk dat het fijn is voor een vrouw als een man/vriend/partner/collega met haar op weg is, meeleeft, in het “nu” blijft, zonder woorden, zonder dat hij iets moet “doen”…omdat hij beseft dat het “an sich” waardevol is er gewoon als man te “zijn”….
Uw schrijven “triggert” mijn schrijven… wij zijn in continue verandering…
Dank u !